De mindset achter Brainspark

Mind the Gap

Elk brein verdient kennis die het begrijpt, een weg naar zorg die past, en een omgeving die nieuwsgierig blijft.

Mind the Gap is een omroep die je vast tegenkomt in het Britse transitsysteem. Hiermee wordt men bewust gemaakt van de gevaarlijke kloof tussen het voertuig en het platform. Puur deze bewustwording geeft een wereld van verschil in veiligheid, en gaan mensen met meer zorg in uit hun carriage kunnen stappen.

Ditzelfde concept pas ik graag toe als motto voor wat het neurodivergent landschap nodig heeft. Ook daar zijn kloven: in kennis, in de weg naar goede zorg, en in wederzijds begrip. Als we beter begrijpen hoe we daar bruggen over bouwen, kunnen we geloof ik een wereld van verschil helpen maken.

Ik gebruik Mind the Gap als motto voor dit werk sinds juli 2026, en onafgebroken sindsdien: hier op brainspark.be, in lezingen en opleidingen, en in wat ik publiceer.

Ook van belang: de uitdagingen die overwonnen moeten worden, zijn deze kloven. Dat daarbij twee mensen tegenover elkaar staan is vaak het geval, met een of beiden die slachtoffer worden van de gevolgen van deze kloven. Ik zie in alle betrokken partijen een wens om de gaps te dichten. Als iedereen daarin zijn best doet en we samen werken met elkaar, los van welke kant van de kloof we staan, gaan we steeds meer slagen in het tegengaan van de diep menselijke, onbewuste neiging om te veronderstellen, te oordelen, te versimpelen en in hokjes te steken.

The Three Gaps

De drie gaps volgen uit één zin. Kennis die het begrijpt hoort bij The Knowledge Gap, een weg naar zorg die past bij The Wayfinding Gap, en een omgeving die nieuwsgierig blijft bij The Double Empathy Gap. Elke gap zit op een andere plek, en vraagt dus een andere aanpak. Veel werk raakt meer dan één gap tegelijk, en dat is net de bedoeling.

The Knowledge Gap

Kennis die het begrijpt. Deze kloof zit in wat we weten en kunnen.

Er zijn drie lagen aan deze kloof: wat academici nog niet weten, wat clinici nog niet weten, en de volledige blinde vlekken die níemand nog kent: niet de onderzoekers, niet de hulpverleners, niet de ervaringsdeskundigen. Veel van wat de wetenschap nog niet vatte, maken de rommelige klinische praktijk en geleefde ervaring nochtans al lang zichtbaar.

En kennis is meer dan weten. Ze gaat ook over kunnen: wie begrijpt hoe executieve functies werken, heeft daarmee nog geen werkwijze die standhoudt in het dagelijks leven.

Deze gap dichten we met onderzoek dat vertrekt vanuit de praktijk, met nieuw materiaal en tools die kennis bruikbaar maken, en met lesgeven en bijleren, telkens opnieuw. Altijd met de eerlijkheid om te zeggen wat we nog niet weten.

The Wayfinding Gap

Een weg naar zorg die past. Deze kloof zit in de weg naar goede zorg.

Wegwijs in zorg: een route die je vindt, en kwaliteit waarop je kan vertrouwen.

Ook waar de kennis bestaat, vindt ze vaak de weg niet naar de persoon, of niet in een vorm die past. Trajecten denken vaak in één label, of in "autistisch versus neurotypisch", terwijl comorbiditeit, persoonlijkheid en context mee bepalen wat helpt. Veiligheid en hechting krijgen te weinig plek binnen begeleiding en behandeltrajecten. Het VAPH en de GGZ (geestelijke gezondheidszorg/psychiatrie) werken vaak naast elkaar in plaats van samen. En de kwaliteit van coaching is sterk variabel, zonder regulatie of kwaliteitsstandaarden die daarover waken. Wie zoekt, weet zo niet waar te beginnen, en wie vindt, weet niet waarop te vertrouwen.

Deze gap dichten we door de route in kaart te brengen, zodat zichtbaar wordt wie wat doet en waar je kan beginnen; door mee te bouwen aan kwaliteitsstandaarden die toetsbaar maken wat goede begeleiding is; en door mee te helpen implementeren, zodat wat werkt ook een plek krijgt in de praktijk, op de werkvloer en in organisaties.

The Double Empathy Gap

Een omgeving die nieuwsgierig blijft. Deze kloof zit in de ontmoeting.

Ook met de juiste kennis en de juiste route lezen twee breinen elkaar verkeerd, autistisch of niet, in beide richtingen, van nature. We veronderstellen omdat we mensen zijn; we kunnen het wat, hoe en waarom van een ander nooit volledig kennen zonder eerst nieuwsgierigheid, compassie en niet-oordelen.

Deze kloof gaat dieper dan misverstanden alleen. Ze omvat testimonial injustice (getuigenissen van neurodivergente mensen die minder geloofd worden) en hermeneutical injustice (het ontbreken van gedeelde begrippen, waardoor eigen ervaringen geen naam krijgen en de ander ze niet kan vatten), naast ableïsme, stigma en schaamte. En ze zit ingebakken in het contrast tussen huidige constructies in de maatschappij (die onbewust en onbedoeld neuronormatief functioneren) en het marginaliserende effect daarvan op neurodivergente mensen.

Deze gap dichten we door taal te geven aan wat vaak onbenoemd blijft, door neurodivergente stemmen ruimte en geloof te geven, en door plekken te maken waar beide kanten van elkaar leren. Dit is de grootste van de drie gaps, en tegelijk de enige waar iedereen, vandaag nog, aan kan bouwen.

Vrij te gebruiken

Mind the Gap is geen merk en wordt er ook nooit een. Het is een categorie: een manier om het probleem te benoemen.

Iedereen mag de term gebruiken om dit werk te beschrijven, zonder toestemming te vragen en zonder mij te vermelden. Hoe vaker hij gebruikt wordt, hoe beter hij werkt. Ook wie het op punten met mij oneens is, mag hem gebruiken.

Er wordt niets onder verkocht en er wordt geen organisatie naar genoemd. Dat geldt ook voor mij.

Deze pagina · versie 1.1 · 24-10-2026 · versie 1.0 · 25-07-2026